Vanessa Kirby: Υποκριτική χωρίς επίδειξη
Υπάρχουν ηθοποιοί που κατακτούν τον θεατή με εξωστρέφεια. Και υπάρχουν εκείνοι που κερδίζουν χώρο μέσα σου χωρίς να τον διεκδικούν. Η Vanessa Kirby ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν φωνάζει, δεν επιδεικνύεται, δεν προσπαθεί να γίνει σύμβολο. Κι όμως, καταλήγει να είναι.
Η παρουσία της στην οθόνη έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Μια ένταση που δεν χρειάζεται μεγάλες χειρονομίες. Ένα βλέμμα που κουβαλά περισσότερα απ’ όσα λέει ο διάλογος. Η Kirby μοιάζει να καταλαβαίνει ότι η αληθινή δύναμη της υποκριτικής δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στον έλεγχο. Στο πότε θα αφήσεις το συναίσθημα να φανεί και πότε θα το κρατήσεις μέσα σου.
Αυτό που την ξεχωρίζει δεν είναι μόνο οι επιλογές ρόλων, αλλά η στάση της απέναντι σε αυτούς. Είτε κινείται σε ιστορικά δράματα είτε σε σύγχρονες, ψυχολογικά απαιτητικές αφηγήσεις, προσεγγίζει τους χαρακτήρες της με σεβασμό και ενσυναίσθηση. Δεν τους «χρησιμοποιεί» για να φανεί. Τους υπηρετεί. Και μέσα από αυτή τη σπάνια ταπεινότητα, αναδεικνύεται.
Στον κόσμο του σύγχρονου θεάματος, όπου η εικόνα συχνά προηγείται της ουσίας, η Vanessa Kirby επιλέγει μια διαφορετική διαδρομή. Δεν την απασχολεί να είναι διαρκώς παρούσα. Την ενδιαφέρει να είναι ουσιαστική όταν εμφανίζεται. Αυτή η επιλογή σχεδόν αντιεμπορική, είναι ίσως και το πιο κομψό της χαρακτηριστικό.
Η Vanessa Kirby δεν είναι απλώς μια εξαιρετική ηθοποιός. Είναι ένα παράδειγμα του πώς η σιωπή, η πειθαρχία και η εσωτερική ακρίβεια μπορούν να είναι πιο δυνατές από κάθε κραυγή. Και ίσως γι’ αυτό, όταν τελειώνει μια ταινία της, δεν θυμάσαι απλώς τον ρόλο. Τη θυμάσαι ως αίσθηση. Ως αποτύπωμα.