Γιατί Κρίνουμε τους Άλλους (και τι λέει αυτό για εμάς)

Αν το σκεφτείς λίγο πιο ειλικρινά, όλοι το κάνουμε.
Κρίνουμε. Συγκρίνουμε. Σχολιάζουμε.

Είναι σχεδόν αυτόματο.

Μέσα από τους άλλους προσπαθούμε να καταλάβουμε πού στεκόμαστε εμείς. Να βρούμε μια θέση, μια αίσθηση ελέγχου. Και κάπου εκεί, χωρίς να το συνειδητοποιούμε πάντα, μπαίνει το παιχνίδι της σύγκρισης.

Όταν μειώνεις τον άλλον, για λίγο νιώθεις καλύτερα.
Σαν να ανεβαίνεις μισό σκαλί πιο πάνω.
Όχι πραγματικά αλλά αρκετά για να ηρεμήσεις.

Το παράδοξο είναι ότι συνήθως μας ενοχλεί στους άλλους κάτι που μας αγγίζει προσωπικά.
Κάτι που αναγνωρίζουμε.
Ή κάτι που θα θέλαμε να έχουμε αλλά δεν έχουμε καταφέρει.

Και αντί να το δουλέψουμε, το απορρίπτουμε.
Πιο εύκολο έτσι.

Η αλήθεια είναι ότι το να κοιτάξεις τον εαυτό σου στα σοβαρά θέλει δύναμη. Θέλει να παραδεχτείς πράγματα που δεν είναι βολικά. Γι’ αυτό και πολλές φορές προτιμάμε να εστιάζουμε στα λάθη των άλλων. Είναι μια διαφυγή κομψή, αλλά διαφυγή.

Κι όμως, δεν υπάρχει λόγος για όλο αυτό το διαρκές μέτρημα.

Ο καθένας κινείται με τον δικό του ρυθμό.
Έχει τη δική του ιστορία.
Τις δικές του δυσκολίες και τα δικά του όρια.

Η σύγκριση, όσο κι αν την έχουμε συνηθίσει, δεν οδηγεί πουθενά ουσιαστικά. Σε κρατάει απλώς μακριά από εσένα.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα: η ανάγκη να ανήκεις.
Να συμφωνείς με τους πολλούς, να έχεις την ίδια άποψη, να μην ξεχωρίζεις πολύ. Γιατί έτσι νιώθεις ασφάλεια. Νιώθεις ότι είσαι “μέσα”.

Αλλά αυτή η ασφάλεια έχει κόστος.
Χάνεις σιγά σιγά τη δική σου φωνή.

Σε χώρους όπως το θέατρο αλλά και γενικά στη ζωή, η κριτική είναι παντού. Από όλους. Και δεν σταματά ποτέ. Εκεί μαθαίνεις κάτι σημαντικό: δεν έχουν όλες οι γνώμες την ίδια αξία.

Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις.
Να νιώθεις την πρόθεση πίσω από τα λόγια.
Να κρατάς αυτό που σε εξελίσσει και να αφήνεις το υπόλοιπο.

Και κυρίως, καταλαβαίνεις κάτι που στην αρχή ίσως σε τρομάζει, αλλά μετά σε απελευθερώνει:

Δεν γίνεται να αρέσεις σε όλους.
Και δεν χρειάζεται.

Το σημαντικό είναι αλλού.

Να μπορείς να επιστρέφεις στον εαυτό σου.
Να είσαι ειλικρινής μαζί σου.
Να εξελίσσεσαι με βάση αυτό που πραγματικά είσαι όχι αυτό που φαίνεται καλύτερο προς τα έξω.

Γιατί στο τέλος, η μόνη σύγκριση που έχει νόημα…
είναι αυτή με τον χθεσινό σου εαυτό.