Quiet Luxury ως στάση ζωής, όχι ως στυλ

Υπάρχει μια ηλικία ή ίσως μια φάση ζωής που η πολυτέλεια παύει να είναι κάτι που δείχνεις. Δεν σε ενδιαφέρει πια αν θα την αναγνωρίσουν. Σε ενδιαφέρει αν θα σε ξεκουράσει.

Δεν έχει να κάνει με το αν κάτι είναι ακριβό. Έχει να κάνει με το αν αντέχει. Αν δεν σε κουράζει. Αν δεν σου ζητά να γίνεις κάτι άλλο για να το υποστηρίξεις.

Κάποτε η πολυτέλεια ήταν συνώνυμη της υπερβολής. Πολλά, έντονα, εμφανή. Σήμερα, για πολλούς άνδρες, είναι το αντίθετο. Λιγότερα πράγματα. Λιγότερος θόρυβος. Λιγότερη ανάγκη για εξήγηση.

Ένα καλό σακάκι που το φοράς χρόνια.
Ένα σπίτι που δεν σε πιέζει.
Ένα πρόγραμμα που έχει χώρο.

Αυτό είναι πολυτέλεια.

Δεν αγοράζεται εύκολα, γιατί δεν βρίσκεται σε βιτρίνες. Χτίζεται σιγά σιγά. Μέσα από επιλογές που δεν φαίνονται. Από το τι αφήνεις έξω από τη ζωή σου, όχι μόνο από το τι βάζεις μέσα.

Η πραγματική πολυτέλεια δεν τραβά βλέμματα.

Είναι το να μη βιάζεσαι. Να μη συγκρίνεσαι. Να μη νιώθεις ότι πρέπει να αποδείξεις κάτι κάθε φορά που μπαίνεις σε έναν χώρο. Είναι το να νιώθεις άνετα με το επίπεδό σου, όποιο κι αν είναι και να μην το χρησιμοποιείς ως ταυτότητα.

Ίσως γι’ αυτό σήμερα η έννοια του luxury αλλάζει. Δεν αφορά πια το “περισσότερο”, αλλά το “αρκετό”. Το σωστό. Το ήσυχο. Αυτό που σου επιτρέπει να είσαι συγκεντρωμένος, παρών, καθαρός στο μυαλό.

Και τελικά, αυτό μένει.

Όχι το λογότυπο.
Όχι η εικόνα.
Αλλά η αίσθηση ότι η ζωή σου δεν σε καταδιώκει.

Αν αυτό δεν είναι πολυτέλεια, τότε τι είναι;