Η αξιοπρέπεια της απλότητας
Με τα χρόνια καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεσαι τόσα πολλά.
Ούτε τόσες λέξεις.
Ούτε τόσες αποδείξεις.
Η απλότητα έρχεται από επιλογή. Από μια εσωτερική ωρίμανση που σου ψιθυρίζει ότι δεν χρειάζεται να εξηγείς συνεχώς τον εαυτό σου. Ότι δεν χρειάζεται να διεκδικείς χώρο για να έχεις παρουσία.
Το να απομακρυνθείς δεν είναι φυγή. Είναι καθαρότητα. Είναι να κοιτάς τη ζωή σου και να λες: αυτό μου ταιριάζει, αυτό όχι. Να απομακρύνεις ανθρώπους, συνήθειες, που σε απομακρύνουν από τον πυρήνα σου. Να κρατάς λίγα και ουσιαστικά.
Η ποιότητα είναι πάντα πιο απαιτητική από την ποσότητα. Θέλει χρόνο, προσοχή, σιωπή. Θέλει να είσαι παρών. Όχι μισός, όχι αφηρημένος, όχι διχασμένος. Παρών.
Στο θέατρο αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Υπάρχει μόνο η στιγμή. Αν χαθείς από το τώρα, χάθηκε και η αλήθεια. Δεν μπορείς να παίξεις για να εντυπωσιάσεις. Αν προσπαθήσεις να “πάρεις” τη σκηνή, η σκηνή θα σε εκθέσει. Η ουσία βρίσκεται στο να είσαι εκεί με όλο σου το είναι χωρίς υπερβολή, χωρίς περιττές κινήσεις. Να αναπνέεις μαζί με τον ρόλο. Να ακούς. Να υπάρχεις.
Κάπως έτσι είναι και στη ζωή.
Να υπάρχεις χωρίς να επιβάλλεσαι.
Να στέκεσαι χωρίς να πιέζεις.
Να λες λιγότερα και να εννοείς περισσότερα.
Η αξιοπρέπεια της απλότητας είναι μια ήσυχη δύναμη. Δεν κάνει θόρυβο, δεν ζητά χειροκρότημα. Είναι η ελευθερία να μην χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω από αυτό που είσαι.