Η γοητεία του ανεπιτήδευτου
Υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμάσαι χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς το γιατί. Μπορεί να τους συνάντησες για λίγα λεπτά, να ανταλλάξατε μερικές κουβέντες ή απλώς να βρεθήκατε στον ίδιο χώρο. Δεν έκαναν απαραίτητα κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, κάτι στον τρόπο τους έμεινε μαζί σου. Μια έκφραση, μια αυθόρμητη αντίδραση, η άνεση με την οποία κινούνταν ανάμεσα στους άλλους. Συχνά, αυτό που μας γοητεύει περισσότερο σε έναν άνθρωπο είναι κάτι που ο ίδιος δεν γνωρίζει καν ότι διαθέτει.
Έχουμε συνηθίσει να δίνουμε μεγάλη σημασία στην εικόνα μας. Στο πώς παρουσιαζόμαστε, τι λέμε, τι εντύπωση αφήνουμε. Ακόμη και οι πιο προσωπικές στιγμές μοιάζουν κάποιες φορές να περνούν μέσα από ένα φίλτρο προσδοκιών. Θέλουμε να δείχνουμε ενδιαφέροντες, σίγουροι, επιτυχημένοι, να έχουμε πάντα κάτι να πούμε. Και μέσα σε όλη αυτή την προσπάθεια, είναι εύκολο να χάσουμε εκείνα τα μικρά, αυθόρμητα στοιχεία που μας κάνουν διαφορετικούς. Ένα γέλιο που δεν συγκρατήσαμε, μια αμήχανη σιωπή, μια σκέψη που εκφράσαμε χωρίς να υπολογίσουμε πώς θα ακουστεί.
Η γοητεία, βέβαια, δεν είναι ανεξάρτητη από την ομορφιά. Ένα πρόσωπο μπορεί να μας τραβήξει αμέσως την προσοχή, όπως ένα ωραίο έργο τέχνης ή μια εικόνα που συναντάμε τυχαία. Όσο περισσότερο όμως γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, τόσο αλλάζουν και όσα παρατηρούμε πάνω του. Μια λεπτομέρεια που αρχικά μας είχε περάσει απαρατήρητη γίνεται οικεία. Ο τρόπος που χαμογελά, που ακούει, που αντιμετωπίζει μια απρόβλεπτη κατάσταση αποκτά μεγαλύτερη σημασία από την πρώτη εντύπωση. Υπάρχουν πρόσωπα που γίνονται ομορφότερα όσο τα γνωρίζεις και άλλα που, παρά την εντυπωσιακή τους εμφάνιση, δεν σου αφήνουν τίποτα να θυμάσαι.
Ίσως γι’ αυτό, μεγαλώνοντας, αρχίζουμε να εκτιμούμε διαφορετικά την παρουσία των ανθρώπων. Μας ενδιαφέρει λιγότερο να εντυπωσιαστούμε και περισσότερο να αισθανθούμε άνετα. Αναζητούμε εκείνους με τους οποίους μπορούμε να μιλήσουμε χωρίς να προσέχουμε κάθε μας λέξη, να γελάσουμε με κάτι ασήμαντο ή να περάσουμε λίγη ώρα χωρίς να χρειάζεται να συμβεί τίποτα αξιοσημείωτο. Και σταδιακά αντιλαμβανόμαστε ότι αυτή η άνεση είναι πολύ πιο σπάνια απ’ όσο νομίζαμε.
Το ανεπιτήδευτο δεν είναι μια ακόμη αισθητική που μπορούμε να υιοθετήσουμε. Δεν βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο ντύσιμο, σε μια προσεκτικά ατημέλητη εμφάνιση ή σε μια στάση που έχουμε εξασκηθεί να παίρνουμε μπροστά στον φακό. Φαίνεται περισσότερο στις στιγμές που ξεχνάμε τον εαυτό μας. Όταν απορροφιόμαστε από μια συζήτηση, όταν συγκινούμαστε χωρίς να προσπαθούμε να το κρύψουμε, όταν επιτρέπουμε στους άλλους να μας γνωρίσουν χωρίς να έχουμε προηγουμένως αποφασίσει ποια πλευρά μας θα τους δείξουμε.
Κάποιες από τις πιο όμορφες αναμνήσεις μας συνδέονται με τέτοιους ανθρώπους και τέτοιες στιγμές. Δεν θυμόμαστε πάντα τι φορούσαν ή τι ακριβώς ειπώθηκε. Θυμόμαστε όμως πώς αισθανθήκαμε κοντά τους. Και πολλές φορές αυτό είναι αρκετό.