SUCCESS THEATRE: Η επιτυχία ως άλλοθι μιας εύθραυστης αυτοαξίας

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι μένει από έναν άντρα όταν του αφαιρέσεις status, χρήμα και έλεγχο;

Ο άντρας δεν φοβάται πάντα την αποτυχία.

Φοβάται αυτό που πιστεύει ότι η αποτυχία αποκαλύπτει γι’ αυτόν.

Όταν για χρόνια η αξία του μετριέται μέσα από το πόσο παράγει, πόσα αντέχει, πόσα κερδίζει, πόσο επιθυμητός είναι και πόσο έλεγχο διατηρεί, η επίδοση παύει να είναι κάτι που κάνει και γίνεται κάτι που είναι.

Και ίσως εδώ χρειάζεται να είμαστε δίκαιοι μαζί του: κανένας άντρας δεν γεννιέται πιστεύοντας ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύει την αξία του. Το μαθαίνει. 

Μαθαίνει νωρίς ότι πρέπει να αντέχει, να προστατεύει, να παρέχει, να προχωρά και -κυρίως- να μη λυγίζει όταν οι άλλοι τον χρειάζονται όρθιο.

Εκεί γεννιέται το success theatre: όχι στην επιθυμία να πετύχει, αλλά στην ψυχική ανάγκη να μη τον δει κανείς να χάνει.

Γι’ αυτό και η απώλεια δουλειάς, χρημάτων, κύρους ή μιας σχέσης μπορεί να τραυματίσει πολύ περισσότερο από το ίδιο το γεγονός. Αγγίζει αυτό που στην ψυχολογία περιγράφεται ως ενδεχομενική (ή εξαρτημένη) αυτοαξία: μια αίσθηση προσωπικής αξίας που εξαρτάται από συγκεκριμένες εξωτερικές προϋποθέσεις.

Και τότε εμφανίζεται το παράδοξο: όσο περισσότερο ένας άντρας χρειάζεται να αποδεικνύει ότι είναι ισχυρός, τόσο περισσότερο η ταυτότητά του εξαρτάται από την επιβεβαίωση των άλλων.

Η πιο εύθραυστη μορφή δύναμης, τελικά, είναι εκείνη που χρειάζεται συνεχώς κοινό.

Κλείσε, λοιπόν, για λίγο την αυλαία.

Όχι για να πάψεις να πετυχαίνεις. Ούτε για να απολογηθείς για τη φιλοδοξία σου.

Αλλά για να ανακαλύψεις κάτι πολύ δυσκολότερο:

αν μπορείς να εξακολουθείς να αξίζεις στα δικά σου μάτια, όταν κανείς δεν χειροκροτεί.