Now Reading
Η γεύση είναι προσωπική. Η δημόσια κριτική έχει ευθύνη.

Η γεύση είναι προσωπική. Η δημόσια κριτική έχει ευθύνη.

Πριν από λίγες ημέρες, ένα σχόλιο που διάβασα για τη δουλειά μου με έκανε να σκεφτώ ξανά τον τρόπο με τον οποίο εκφράζουμε δημόσια την άποψή μας. Στα σαράντα πέντε χρόνια της πορείας μου έχω ακούσει πολλές κριτικές και έχω μάθει να δέχομαι ότι η γεύση είναι κάτι βαθιά προσωπικό. Συνδέεται με τα βιώματα, τις συνήθειες, τις αναμνήσεις και τις προσδοκίες του καθενός. Κανένας δημιουργός δεν μπορεί να αρέσει σε όλους. Υπάρχει όμως μια διαφορά ανάμεσα στο να περιγράφουμε αυτό που αισθανθήκαμε και στο να διατυπώνουμε μια απόλυτη κρίση για τη δουλειά κάποιου.

Αυτό με έκανε να σκεφτώ πόσο εύκολα περνάμε σήμερα από την προσωπική εντύπωση στη δημόσια ετυμηγορία. Το «δεν μου άρεσε» περιγράφει μια εμπειρία. Όταν όμως μια κριτική αποδίδει συγκεκριμένα ελαττώματα σε ένα προϊόν, χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή. Τι ακριβώς δοκίμασε κάποιος; Τι ήταν αυτό που τον ενόχλησε; Η υφή, η γεύση, το άρωμα; Οι λέξεις έχουν βάρος, ιδιαίτερα όταν δημοσιεύονται και μπορούν να επηρεάσουν ανθρώπους που δεν έχουν δοκιμάσει οι ίδιοι.

Στην πορεία μου έχω ακούσει κρίσεις που με βοήθησαν να εξελιχθώ, άλλες που με δυσκόλεψαν και ορισμένες που με αδίκησαν. Αυτό που παρατηρώ όλο και πιο έντονα την τελευταία δεκαετία είναι η ταχύτητα με την οποία διατυπώνεται και διαδίδεται μια απόλυτη άποψη. Θυμάμαι, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του ’90, να παρακολουθώ ανθρώπους της γαστρονομικής κριτικής που είχαν μελετήσει, ταξιδέψει και δοκιμάσει. Η αξία του λόγου τους βρισκόταν στην εμπειρία και στην επιχειρηματολογία τους, αλλά και στην ικανότητά τους να τοποθετούν μια γεύση μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Μπορούσες να διαφωνήσεις μαζί τους, όμως υπήρχε μια βάση για ουσιαστική συζήτηση.

Οι λέξεις έχουν βάρος, ιδιαίτερα όταν δημοσιεύονται και μπορούν να επηρεάσουν ανθρώπους που δεν έχουν δοκιμάσει οι ίδιοι.

Σήμερα όλοι έχουμε δημόσιο λόγο και θεωρώ απολύτως θεμιτό ένας πελάτης να περιγράφει την εμπειρία του, χωρίς να χρειάζεται να είναι ειδικός. Όταν όμως μια κριτική επιχειρεί να αποφανθεί για την ποιότητα, τα υλικά ή την τεχνική, η γνώση αποκτά σημασία. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε το άρωμα ενός καλού βουτύρου ή να διακρίνουμε τα χαρακτηριστικά μιας σοκολάτας; Γνωρίζουμε ποια υφή επιδιώκει μια συγκεκριμένη συνταγή; Έχουμε αναρωτηθεί για την ιστορία ενός γλυκού και τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε; Το γευστικό κριτήριο καλλιεργείται με περιέργεια, δοκιμές και διάθεση να καταλάβουμε αυτό που έχουμε μπροστά μας. Και αυτό ισχύει εξίσου για εμάς τους επαγγελματίες.

See Also

Σκέφτομαι ιδιαίτερα τους νεότερους συναδέλφους μου. Μια ισοπεδωτική κριτική μπορεί να τους κάνει να αμφιβάλουν για τη δουλειά τους ή να εγκαταλείψουν μια προσωπική κατεύθυνση στην προσπάθειά τους να κερδίσουν την αποδοχή. Θα ήθελα να τους πω να ακούν προσεκτικά, να εξετάζουν κάθε παρατήρηση, αλλά να διατηρούν και τη δική τους κρίση. Να μη μετρούν την αξία της δουλειάς τους αποκλειστικά μέσα από βαθμολογίες και σχόλια. Από την άλλη, ούτε η εμπειρία μάς κάνει αλάνθαστους. Οφείλουμε να ακούμε τους πελάτες μας, να συζητάμε με την ομάδα μας και με ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο και να ελέγχουμε όσα μας επισημαίνουν. Δεν ζητώ να συμφωνούν όλοι με τη δουλειά μου, ούτε πιστεύω ότι ένας επαγγελματίας πρέπει να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Αυτό που ζητώ είναι μια κριτική συγκεκριμένη, ειλικρινής και υπεύθυνη. Μια κριτική που αφήνει χώρο για διάλογο και μπορεί να μας κάνει καλύτερους. Την ίδια ευθύνη που έχουμε εμείς απέναντι σε όσα προσφέρουμε, ας την αισθανόμαστε όλοι και απέναντι σε όσα δημοσιεύουμε.

Σκέψεις του Στέλιου Παρλιάρου

© 2026 Menstatus. All Rights Reserved. | Terms Of Use

Scroll To Top
Menstatus
Privacy Overview

This website uses cookies so that we can provide you with the best user experience possible. Cookie information is stored in your browser and performs functions such as recognising you when you return to our website and helping our team to understand which sections of the website you find most interesting and useful.