Στέλιος Παρλιάρος: Για τη δημιουργία, τον χρόνο και όσα μένουν
Υπάρχουν άνθρωποι που συνδέουν το όνομά τους με ένα επάγγελμα και άνθρωποι που καταφέρνουν να το αλλάξουν. Ο Στέλιος Παρλιάρος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Για περισσότερα από σαράντα χρόνια βρίσκεται πίσω από γεύσεις που έχουν αφήσει το δικό τους αποτύπωμα στην ελληνική ζαχαροπλαστική. Όμως η πορεία του δεν αφορά μόνο τα γλυκά. Αφορά τη συνέπεια, την επιμονή στη λεπτομέρεια και την ανάγκη να εξελίσσεσαι χωρίς να χάνεις την ταυτότητά σου.
Με αφετηρία τις μνήμες της Κωνσταντινούπολης και με επιρροές από τη γαλλική σχολή ζαχαροπλαστικής, δημιούργησε έναν προσωπικό κόσμο όπου η παράδοση συναντά τη σύγχρονη αισθητική. Έναν κόσμο που παραμένει αναγνωρίσιμος, χωρίς ποτέ να μένει στάσιμος.
Στο MenStatus θελήσαμε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις συνταγές και να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από τη δημιουργία. Να μιλήσουμε για τις επιλογές, τις αμφιβολίες, την έμπνευση και όλα όσα δεν χωρούν σε ένα βιβλίο ζαχαροπλαστικής.
- Αν αφαιρούσαμε εντελώς τη ζαχαροπλαστική από τη ζωή σας, ποια άλλη μορφή δημιουργίας πιστεύετε ότι θα σας εξέφραζε το ίδιο βαθιά;
Η δημιουργία για εμένα είναι τρόπος ζωής. Ξεκινά από αυτά που ονειρεύομαι και σκέφτομαι. Πιστεύω, όμως, ότι θα με εξέφραζε η αρχιτεκτονική, η φωτογράφηση ή το design ως επαγγελματικοί χώροι. Πάντα με γοήτευαν οι καθαρές γραμμές, οι αναλογίες και η ισορροπία. Αυτά είναι στοιχεία που αναζητώ και στα γλυκά μου.
- Ποια είναι η πιο έντονη παιδική σας ανάμνηση που εξακολουθεί να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεστε τη γεύση σήμερα;
Οι μυρωδιές από την κουζίνα της οικογένειάς μου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν θυμάμαι μόνο γεύσεις, θυμάμαι ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι. Τους δικούς μου ανθρώπους και την αγάπη που υπήρχε μεταξύ μας. Από τότε κατάλαβα ότι η γεύση δεν είναι μόνο τεχνική· είναι μνήμη και συναίσθημα.
- Η τελειότητα είναι σύμμαχος ή εχθρός της δημιουργικότητας; Πού σταματά η αναζήτησή της;
Η τελειότητα είναι ένας όμορφος στόχος, αρκεί να μην γίνεται εμμονή. Παγιδεύτηκα για πολλά χρόνια στην αναζήτηση της. Κατάλαβα, όμως, ότι αν την κυνηγάς υπερβολικά, μπορεί να χάσεις τον αυθορμητισμό και τη χαρά της δημιουργίας. Προτιμώ την αρμονία από την τελειότητα.
- Υπάρχει κάποιο γλυκό που δεν έχετε ακόμη δημιουργήσει, όχι γιατί δεν μπορείτε, αλλά γιατί περιμένετε τη σωστή στιγμή;
Δεν περιμένω ένα συγκεκριμένο γλυκό. Περιμένω τις εμπειρίες που θα γεννήσουν την ανάγκη να το δημιουργήσω. Περιμένω τη ζωή να μου το αποκαλύψει. Η έμπνευση είναι ένα δώρο που έρχεται όταν δεν το περιμένεις.
- Ποια είναι η μεγαλύτερη παρανόηση που έχει ο κόσμος για τη ζαχαροπλαστική ως επάγγελμα;
Όλη την αθέατη προσπάθεια. Και αυτό είναι που θα ήθελα να γνωρίζουν και όλοι οι νέοι άνθρωποι που ασχολούνται με τη ζαχαροπλαστική. Στην πραγματικότητα απαιτεί πειθαρχία, ακρίβεια, αντοχή και αμέτρητες ώρες δουλειάς. Πίσω από ένα όμορφο γλυκό κρύβεται πολύς κόπος, που συνήθως δεν φαίνεται.
- Μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας, τι σας ενθουσιάζει περισσότερο: η πρώτη ιδέα ή η στιγμή που βλέπετε το τελικό αποτέλεσμα;
Και τα δύο εξίσου. Η πρώτη ιδέα κρύβει τη μαγεία ότι όλα είναι πιθανά. Από την έμπνευση μέχρι το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας συναρπαστικός δρόμος γεμάτος φαντασία, εκπλήξεις και πειραματισμούς. Όμως, έχει την ικανοποίηση της ολοκλήρωσης, ιδιαίτερα όταν είναι πετυχημένο το αποτέλεσμα.
- Ποια περίοδος της ζωής σας θεωρείτε ότι σας δίδαξε περισσότερα: οι μεγάλες επιτυχίες ή οι δύσκολες ανατροπές;
Οι ανατροπές με όλες τους τις δυσκολίες, που σε βοηθούν να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και να προχωρήσεις μπροστά. Οι επιτυχίες είναι πάντα ευπρόσδεκτες γιατί σου προσφέρουν χαρά και αυτοπεποίθηση.
- Αν μπορούσατε να αφήσετε ένα μόνο βιβλίο, μία μόνο συνταγή και μία μόνο φράση ως προσωπική παρακαταθήκη, ποια θα ήταν η φράση;
«Να δημιουργείς με αγάπη, αλλά να μην σταματάς ποτέ να μαθαίνεις.»
- Πιστεύετε ότι η αισθητική μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που ζει ένας άνθρωπος ή παραμένει απλώς μια μορφή πολυτέλειας;
Η αισθητική για εμένα είναι οδηγός για την πορεία μου στη ζωή. Είναι ο τρόπος να παρατηρείς τον κόσμο. Με συγκλονίζει μια εικόνα τυπωμένη σε χαρτί, ένα καλοσχηματισμένο φρούτο, ένα όμορφο αντικείμενο, ένας σωστά διαμορφωμένος χώρος, ένα προσεγμένο γλυκό μπορούν να κάνουν την καθημερινότητα μου πιο ουσιαστική.
- Όταν κοιτάζετε σήμερα τον νεαρό Στέλιο που ξεκινούσε χωρίς να γνωρίζει πού θα τον οδηγήσει η διαδρομή, τι θα θέλατε να του πείτε;
Να εμπιστεύεται το ένστικτο του. Να διαβάζει και να ακούει ανθρώπους με εμπειρία. Μην σταματήσει ποτέ να οραματίζεται ένα μέλλον που θα του επιστρέψει αυτά που του αξίζουν.
Ευχαριστούμε θερμά τον Στέλιο Παρλιάρο για τον χρόνο και την ειλικρινή συζήτηση. Του ευχόμαστε να συνεχίσει να δημιουργεί με την ίδια αγάπη και έμπνευση.
Θ.Π.
photos: Βαγγέλης Πατεράκης