Κάθε άνθρωπος χρειάζεται τη δική του Ιθάκη

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν ολόκληρη τη ζωή τους περιμένοντας να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Περιμένουν να αλλάξουν οι συνθήκες, να τους δοθεί μια ευκαιρία, να νιώσουν έτοιμοι. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουν, ο χρόνος περνά και η ζωή κυλά χωρίς κατεύθυνση.

Όμως η ζωή δεν είναι αναμονή. Είναι πορεία.

Ο καθένας μας χρειάζεται μια Ιθάκη. Έναν προορισμό που θα δίνει νόημα στις αποφάσεις του, που θα τον κάνει να σηκώνεται το πρωί με την επιθυμία να κάνει ακόμη ένα βήμα. Δεν έχει σημασία αν αυτός ο προορισμός είναι ένα επάγγελμα, μια οικογένεια, ένα όνειρο ή μια προσωπική υπέρβαση. Σημασία έχει να υπάρχει. Γιατί όταν δεν ξέρεις πού θέλεις να πας, είναι εύκολο να σε παρασύρουν οι καταστάσεις, οι επιλογές των άλλων ή ο φόβος της αποτυχίας.

Κανείς δεν είπε ότι ο δρόμος είναι εύκολος.

Θα υπάρξουν μέρες που όλα θα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά. Στιγμές που θα αναρωτηθείς αν άξιζε να ξεκινήσεις. Εμπόδια που θα φαίνονται μεγαλύτερα από τις δυνάμεις σου. Είναι τότε που χρειάζεται να σταθείς για λίγο, να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να συνεχίσεις. Όχι επειδή είσαι άτρωτος, αλλά επειδή κάθε βήμα που κάνεις, όσο μικρό κι αν είναι, σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που ονειρεύεσαι.

Η επιμονή δεν σημαίνει πείσμα χωρίς σκέψη. Αν ο δρόμος που διάλεξες αποδειχθεί αδιέξοδος, μην φοβηθείς να αλλάξεις πορεία. Ο προορισμός παραμένει ο ίδιος· μόνο η διαδρομή αλλάζει. Κι αν δεν υπάρχει μονοπάτι, τότε δημιούργησέ το. Άλλωστε, οι μεγαλύτερες διαδρομές στην ιστορία ξεκίνησαν από ανθρώπους που τόλμησαν να περπατήσουν εκεί όπου δεν υπήρχε δρόμος.

Η απογοήτευση είναι αναπόφευκτη. Η κούραση επίσης. Δεν είναι όμως σημάδια ότι απέτυχες. Είναι η απόδειξη ότι προσπαθείς. Και πολλές φορές, εκεί ακριβώς που νιώθεις πως δεν αντέχεις άλλο, ανακαλύπτεις μια δύναμη που δεν γνώριζες ότι έχεις.

Τα λάθη θα σε συνοδεύουν σε όλη τη διαδρομή. Μην τα αντιμετωπίζεις σαν εχθρούς. Είναι οι πιο ειλικρινείς δάσκαλοι. Σε αναγκάζουν να ξαναδείς τις επιλογές σου, να διορθώσεις την πορεία σου και να ωριμάσεις. Οι άνθρωποι που θαυμάζουμε δεν έφτασαν ψηλά επειδή δεν έκαναν λάθη. Έφτασαν γιατί δεν άφησαν τα λάθη να γίνουν το τέλος της ιστορίας τους.

Στο τέλος, ίσως ανακαλύψεις ότι ο προορισμός δεν ήταν ποτέ το σημαντικότερο κομμάτι της διαδρομής. Αυτό που πραγματικά έχει αξία είναι ο άνθρωπος που έγινες μέχρι να φτάσεις εκεί. Οι εμπειρίες, οι πληγές που έκλεισαν, οι άνθρωποι που γνώρισες, οι φόβοι που ξεπέρασες και η σοφία που απέκτησες.

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της Ιθάκης.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης το διατύπωσε με τρόπο που δύσκολα μπορεί να ξεπεραστεί:

«Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.»

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής. Να μη μετράμε μόνο τις κορυφές που κατακτήσαμε, αλλά το θάρρος με το οποίο διασχίσαμε τις ανηφόρες. Γιατί οι προορισμοί αλλάζουν. Τα όνειρα εξελίσσονται. Εκείνο όμως που μένει για πάντα είναι ο άνθρωπος που διαμορφώσαμε μέσα από το ταξίδι.